Behoorlijk stabiel.

De afgelopen periode was een nogal drukke. Een drietal ontmoetingen met lotgenoten en een paar weekenden één van mijn kleinkinderen te logeren gehad. Ook ben ik even geveld geweest door een “griepje”, althans ik had wat griepachtige verschijnselen. Koorts, vermoeidheid enzo. Gelukkig bleef het allemaal binnen de perken.

Als gevolg hiervan merk ik wel dat mijn conditie weer en opdonder gehad heeft. Maar goed, daar valt wat aan te doen, en daar ben ik dan ook maar weer mee bezig.

De bijeenkomsten van de lotgenoten waren weer een hele verademing. Vreemd eigenlijk dat je je zo verbonden kunt voelen met in feite wildvreemde mensen waar je niets gemeen hebt anders dan je ziekte. Bij een van de groepen hebben we afscheid genomen van één lid. Ze verhuist naar haar geboorteland, Zwitserland.  We hebben op passende wijze afscheid van haar genomen en afgesproken het contact niet te laten verwateren. Aangezien dit een heel hecht clubje is zal dat ook niet gebeuren vermoed ik. In de doorlopende groep gaan we voortaan op een wat andere manier te werk. Er gaan ook wat nieuwe mensen bijkomen.

De komende periode staat weer in het teken van onderzoek en controle in het ziekenhuis. Ik heb het idee dat er, ondanks een merkbare lichte verslechtering van de polyneuropathie geen schokkende dingen gaan gebeuren. Maar ja, dat weet je nooit, en wat ik merk is al eerder gebleken in tegenspraak te kunnen zijn met de uitkomsten van onderzoek. Afwachten dus. Ik ben er niet gespannen door en weet dat het ook helemaal geen zin heeft me druk te maken. Het is zoals het is en veranderen kan ik het toch niet.

Komende week staat in het teken van één van mijn kleinkinderen die komt logeren. Even flink energie tanken, want het is geweldig leuk, maar ik moet er ook voor zorgen dat ik erna niet uitgeteld ben. Klussen aan mijn boot doe ik daarom eerst maar even niet.

Wordt vervolgd.

Terug in Nederland

Zo, eindelijk even tijd om dit blog bij te werken.

Begin februari ben ik vertrokken naar Oostenrijk. De reis ging goed, op het laatste stuk na. Het sneeuwde en er werd de laatste 50 kilometer met een slakkengangetje gereden. Kettingen heb ik niet hoeven te gebruiken, en daar was ik wel blij om. Op de camping was het nog rustig, maar vooral koud. De eerste dagen ben ik niet wezen skiën vanwege harde wind, kou en slecht zicht. Gelukkig werd het weer met de dag beter en was het skiën een feestje. Pistes die nagenoeg voor mezelf waren en een strak blauwe hemel. Wat wil je nog meer.

De polyneuropathie lijkt na een paar dagen niet meer aanwezig. Dat bleek niet helemaal waar, want ik moet terdege rekening houden met het overschrijden van grenzen zo bleek. Eén keertje wat meer inspanning verricht dan anders en ik had gelijk twee dagen last van het wegwerken van verzuring in de benen. Ik had het met mijn arts hier ook wel eens over gehad, maar ze vertelde dat ik goed mijn grenzen moet opzoeken, dat overschrijding geen kwaad kan, maar dat ik mezelf na zo’n overmatige inspanning goed in acht moet houden. Geen echt probleem dus.

In deze periode is het met uitzondering van de vakantieweek erg rustig op de camping. Wat mensen die overwinteren, jongere mensen zonder kinderen en mensen zoals ik. Eigenlijk best prettig. Op een zeker moment was ik helemaal het begrip van tijd kwijt. Heerlijk.

In Sölden was het behoorlijk druk, zoals altijd. Maar nu kwam daar nog bij dat er filmopnames werden gemaakt voor de nieuwe James Bond film. Wat een circus is dat zeg. Een heel tenten- en containerdorp erbij en buiten mijn dorp was een groot stuk weiland sneeuwvrij gemaakt en gehouden omdat het dienst deed als vliegveld met hangar en al. Al voor de kerst waren ze bezig met die film en ik had verwacht dat dat nu wel klaar zou zijn. Niet dus.

In de voorjaarsvakantie kwamen kennissen met hun kinderen en zijn we regelmatig wezen skiën. Het is altijd leuk te merken dat die jonge gasten me er nog altijd niet af kunnen skiën.

Nu ik weer terug ben kan ik op een geslaagde periode terug zien, waarbij de ziekte nauwelijks aanwezig was, en ook nagenoeg nooit in mijn gedachten.

Teruggekomen begint gelijk het ‘moeten’ weer. Daar ben ik nu volop mee bezig, maar zodra het kan ben ik weer weg. Er zijn natuurlijk nog veel meer zaken te melden, maar aangezien ik niet de bedoeling heb mijn hele privé leven in dit blog te openbaren laat ik het hier maar weer even bij.

Lymph & Co

Vanochtend werd ik door een lotgenoot getipt over een uitzending van Late Night, waarin de ziekte  lymfeklierkanker aan de orde kwam. Inmiddels heb ik dit item gezien en vind dat ik dit moet delen op dit blog met het oog op die lotgenoten die dit misschien gemist hebben.

Ik heb begrepen dat Bernard en Rossana nu in het vervelende wait-and-see traject zijn beland. Ik denk dat de meeste lotgenoten veel zullen herkennen in de aflevering, ik in ieder geval wel. Ik prijs me gelukkig dat ik nog niet in een actief behandeltraject zit. Tijd beschouw ik als mijn vriend. Ondertussen zo veel mogelijk de ‘normale’ dingen blijven doen. Het initiatief voor de stichting Lymph & Co juich ik toe.

Via de link hieronder kom je bij de uitzending (vanaf minuut 20).

http://www.rtlxl.nl/#!/zzzz/7272c08c-f801-301e-be60-9b929d1e2421

Even terug in Nederland.

Na nagenoeg een maand weg te zijn geweest ben ik al weer zo’n twee weken thuis. Ik heb een fantastische periode gehad in Oostenrijk. Ik heb, op een paar korte niet erge koortsaanvalletjes na, geen enkele hinder gehad van mijn ziekte. Ik heb heerlijk kunnen skiën, en kan ondanks een wat matige conditie nog met de besten van de groep mee. De feestdagen waren ook erg leuk. De oud/nieuw-viering begon al op 29 december en ging door tot 2 januari. Steeds buiten. Jammer dat de mensen met kinderen gebonden zijn aan de schoolvakanties en dus vertrokken de meesten in het weekend na nieuwjaarsdag. Daarna nog wel blijven skiën, maar in je eentje is het toch minder leuk. Aan het eind was mijn conditie behoorlijk verbeterd. Even een paar foto’s om een indruk te geven hoe zo’n wintervakantie op een camping eruit ziet.

Voorbereidingen voor oud en nieuw

Een witte kerst en jaarwisseling met.....natuurlijk een kerstboom

Weer thuis begint gelijk de drukte van alledag. Verjaardagen, oppassen, bijeenkomsten, enzovoort. Afgelopen weekend was Kiryan bij mij. Druk en vermoeiend, maar vooral erg leuk. In de komende periode komt Mikael één of twee nachtjes bij me logeren. Wanneer is nog niet duidelijk. Ik kijk er nu al naar uit.

Deze week drie bijeenkomsten, waarvan ik één heb gehad te weten de doorlopende contactgroep van Het Behouden Huys. Eén van de leden is twee weken geleden overleden. We begonnen daarom met een moment van bezinning gevolgd door het luisteren naar een lied, dat vaak langs komt bij het BehoudenHuys en ook op de crematie afgespeeld werd. 

Zoals voor alle leden is het duidelijk dat dit ons allemaal een keer te wachten staat, maar dit kwam wel onverwacht snel. Voor haar zelf niet. Ze was er klaar voor. Het bericht van haar overlijden was bij ieder wel erg hard binnengekomen. Ook omdat het als onwezenlijk en vooral oneerlijk overkwam. Zo jong. We hebben het aansluitend gehad wat dit voor gevolgen voor jezelf heeft. Wat zijn de elementen die deze gevoelens bij jou veroorzaken. Het werd al snel duidelijk dat associaties een belangrijke rol spelen. Wat ook wel aardig was, om te constateren is, dat mannen vaak anders reageren dan vrouwen. Mannen hebben kennelijk minder of geen problemen met het eindige van het eigen bestaan, en rekenen sneller af met de zaken die het eigen overlijden veroorzaken. Eén van de vrouwelijke leden had vooraf aangegeven te stoppen met deze groep. De impact van heftige zaken zoals die nu gebeuren binnen de groep beïnvloedt haar te sterk. Het overlijden van twee leden in zo’n korte tijd was wel de eye-opener voor haar. Wat binnen de groep erg leeft is de veiligheid die gevonden wordt binnen de groep. Emoties worden onmiddellijk begrepen, en ook het vermijden daarvan wordt haarscherp herkend en ook uitgesproken. In je omgeving buiten de groep is dat vaak afwezig en bestaat al snel de neiging de aandacht van het ziek zijn af te leiden. Ik heb die neiging ook. We hebben het ook over de oorzaken gehad. Eén van de belangrijkste is wel het gebrek aan vertrouwen in het begrip van de omgeving. Een vertrouwen dat vaak erg beschadigd is door andere situaties. Ik herken dat goed bij mezelf. Een inkijkje geven in de persoon die je zelf bent, dat door anderen als wapen tegen je gebruikt wordt, is erg bedreigend en wordt daarom vermeden. Ik weet er, door schade en schande wijs geworden, alles van.  Binnen de groep is het muurtje dat je voor je eigen bescherming om je heen gebouwd hebt nagenoeg niet aanwezig. Het blijft wel een valkuil. Het daar bewust van zijn is al de helft van de oplossing. Buiten de groep wordt dat lastiger, zelfs bij mensen die je toelaat in je leven. Dit heeft ook te maken met (onnodige?) bescherming van de ander.

Voor één van de leden is het voorlopig gedaan met wait-and-see. Ze heeft Kahler en kan gebaat zijn bij een stamceltransplantatie. Vandaag begint het hele circus van beenmergpunctie, biopten nemen, scans en dergelijke dat nagenoeg elke non-Hodgkin patiënt moet ondergaan. Daarna volgt de terugplaatsing van gezonde eigen stamcellen en chemotherapie. We hebben het, aangezien dit traject alleen bij haar en mij gevolgd wordt, buiten de groep, over de komende periode van haar gehad. Het is een vreemde gewaarwording, je gezond voelen, maar het niet zijn, en dan ziek te worden gemaakt om weer beter te worden. Nou ja beter, stabiel is misschien een beter woord. Voor mij zal een stamceltransplantatie er niet in zitten, aangezien er geen effect zal zijn. Voorlopig is dit ook niet aan de orde trouwens, en ik hoop dat dat zo nog lang zo zal blijven.

Donderdag ga ik met een groepje “zorgers” uit het zorgteam waarin ik zat uit eten.

Vrijdag met de groep, die buiten het Behouden Huys om door is gegaan, lunchen.

Als alles achter de rug is en ik weer een kleinkind erbij heb, wat ook deze of komende week staat te gebeuren, vertrek ik weer voor langere tijd naar Oostenrijk. De bedoeling is tot half maart.

Wordt vervolgd.

Een drukke periode.

De afgelopen maand was een drukke. Vooral positieve gebeurtenissen. Ook een aantal zaken die ziekte-gerelateerd zijn. Ik ga niet alles hier vermelden, maar een aantal zaken verdienen het te worden genoemd.

De rugklachten die ik had zijn grotendeels verdwenen. Ik heb nog wel een oefenprogramma van mijn fysiotherapeut meegekregen, om terugkeer van de klachten te voorkomen.

Deze maand waren de kinderen van mijn zoon en vriendin een paar dagen bij mij. Ook om te overnachten. Dat moest wel even wennen, maar het was ontzettend leuk en geeft ook weer enorm veel energie.

Een oud collega benaderde me met het verzoek een paar workshops te geven aan één van haar bovenbouw atheneum groepen. Ik heb daar wel zin in, en ga dat dan ook doen.

Ook ben ik gevraagd om bij een bandje te komen spelen. Dat ga ik niet doen. Ze treden nogal vaak op, en daar heb ik geen zin in.

Op de golfclub ben ik benoemd tot marshal. Dit houdt in dat ik een paar dagen per maand gastheer van de club ben en dat ik het ordelijk verloop op de baan moet regelen. Aanvankelijk hadden ze me gevraagd me te bemoeien met de jeugdafdeling, maar dat hield ook nogal wat vergaderwerk in. Daar heb ik dus geen zin in.

Wat mijn ziekte betreft zijn er twee zaken te vermelden, de contactgroepen en controle in het ziekenhuis.

Eerst de contactgroepen.

Vorige week waren we weer een avond bij elkaar. De groep was niet zo groot, aangezien er drie mensen te veel hinder hadden i.v.m. behandeling of gewoon ziekte. Dat hield wel in dat er voor de wel aanwezigen veel tijd en aandacht was. Eén van hen kon uitgebreid zijn verhaal kwijt. Normaal is deze man wat stil. “Ik luister veel en heb veel aan jullie ervaringen” was zijn verklaring. Ik ben blij dat hij nu eindelijk zijn indrukwekkende verhaal eens goed kon vertellen. Een opluchting voor hem, en weer een eye-opener voor de rest. Eén van de vrouwen is een paar jaar geleden behandeld voor borstkanker en het resultaat van de borst-verwijderende operatie is gefotografeerd om onderdeel uit te maken van een fotoboek. Het boek ligt nu in de winkel. We hebben het uitgebreid gehad over het hele proces en de positieve gevolgen van haar stap, zich in een boek te laten opnemen. Verder hebben we het over de dagelijkse beslommeringen gehad, al kwamen er ook existentiële zaken weer aan bod. Aan mij viel de eer ten deel de muziek voor de avond te “verzorgen”. Terwijl ik nu dit blog bijwerk, zit ik met een half oor te luisteren naar een concert van de Zappa plays Zappa band. Het is al weer twee jaar geleden dat ik bij een concert van deze band mocht zijn. Tijd dat ze weer eens naar Europa komen. Maar even een impressie van deze band:

Controle in het ziekenhuis. Vorige week heb ik kennis gemaakt met mijn ‘nieuwe’ hematoloog. Een erg aardige vrouw, die, zo bleek, goed op de hoogte was van mijn ziektehistorie. We zijn deze geschiedenis helemaal langs gelopen. Vreemd, dat je je nauwelijks realiseert dat je al 7 jaar patiënt bent. Het was haar opgevallen dat er een paar pieken geweest zijn in bloedwaarden. Een echt sluitende verklaring ervoor is er niet. Zoals het er nu uitziet is er geen reden om af te wijken van het gevoerde beleid. Igm is maar weinig gestegen, de rest van de bloedwaarden zijn nagenoeg stabiel. Dat was erg fijn om te horen. We hebben het nog gehad over de verwachtingen van eventuele chemokuren, en dat dat niet zou leiden tot verbetering. Hooguit tot tijdelijke stabilisering. Wait-and-see blijft dus voorlopig de beste optie.

Bij dit wait-and-see beleid bleef ze wat langer stilstaan. Ze gaf aan dat de grote psychische druk die dit beleid veroorzaakt niet onderschat moet worden. Ze vond het verstandig om vooral zo veel mogelijk mijn oude levensstijl te handhaven. Ik heb aangegeven, dat ik nauwelijks druk ervaar en dat ik, om eventuele problemen voor te zijn, al een paar jaar geleden bij het Behouden Huys terecht ben gekomen. Het Behouden Huys kende ze goed en ze was daar erg positief over.

De volgende reguliere controle is over een half jaar, als er tenminste geen gekke dingen gebeuren.

Ik vond het prettig dat deze arts uitgebreid de tijd nam om alle mogelijkheden en onmogelijkheden in alle openheid met mij door te spreken. Ik ging daarom opgelucht en blij naar huis.

Half december ga ik voor een maand naar Oostenrijk, waar ik veel zin in heb, maar eerst morgen een dagje op pad met mijn jongste kleinzoon.

Dat was het weer even.

Wordt vervolgd.

Rugproblemen enzo.

De afgelopen maand was in een aantal opzichten erg vervelend. Niet dat er geen leuke dingen gebeurden, maar de narigheid had de overhand.

Het begon allemaal nu bijna vijf weken geleden. Ik had meegedaan aan een golfwedstrijd. Op zich een fantastische dag. ’s Avonds begon de narigheid. Ik begon last van mijn rug te krijgen. Op zich nog niks bijzonders. Wat spierpijn of een verwaarloosde blessure was mijn eerste gedachte. Gaat wel weer over. Dat was helaas niet zo. Ik ging rust houden, dus niet meer golfen. Na een paar dagen rustig aan doen verdween de klacht niet. Het werd alleen maar vervelender. Na bijna een week maar eens naar de huisarts gegaan. Het was een vervanger. De jongedame had vluchtig mijn dossier doorgenomen begreep ik, want ze was op de hoogte van de Waldenström en polyneuropathie. Na een onderzoekje kwam ze tot de conclusie dat mijn klachten waarschijnlijk niet aan mijn ziekte gerelateerd waren. Ik kreeg als advies om veel in beweging te blijven met eventueel wat ondersteuning van pijnstillers. Als na een week de klachten niet verminderd waren moest ik maar terug komen. Die pijnstillers heb ik zo weinig mogelijk genomen in verband met het eventuele effect op de polyneuropathie. Ik heb daar slechte ervaringen mee.

Wat je niet wilt is dat het duiveltje dat in je zit als je kanker hebt, je aan het twijfelen maakt of de klachten niet toch met deze ziekte te maken hebben. Helemaal voorkomen kun je dat helaas niet, maar ik laat me er niet in negatieve zin door beïnvloeden.

Na een week was er geen verbetering en dus maar weer naar de huisarts. Die stelde vast dat de hoge spiertonus waarschijnlijk niet vanzelf of door bewegen snel weg zou gaan en stelde voor via fysiotherapie dat probleem weg te krijgen. Of verhoogde spierspanning nu de oorzaak van de klachten was of juist het gevolg van iets anders kon hij niet vaststellen. Het maakte me op dat moment eigenlijk geen donder uit. Mijn eerste optie: weer normaal pijnloos kunnen bewegen.

De volgende dag lag ik al op de massagetafel. Het begon niet bepaald prettig, maar na een tijdje werd de behandeling draaglijk tot zelfs plezierig. De fysiotherapeute gaf aan dat mijn bekken gelukkig nauwelijks scheef stond en dat de verhoogde spiertonus niet gelijk weg zou gaan. Ik ondervond echter gelijk al een positief effect van de behandeling.

Nu een paar weken verder is duidelijk dat er een probleem was/is bij het iliacaal/sacraal gewricht. De oorzaak is niet duidelijk. In de afgelopen week ben ik weer begonnen met golfen en kan nu weer bijna probleemloos een volledige ronde spelen. Vandaag ben ik voorlopig voor het laatst naar de fysiotherapeut geweest. Wat oefenstof meegekregen, en over twee weken gaan we kijken of er nog verder behandeld moet worden.

Ook ben ik begonnen in een voor mij nieuwe contactgroep. Heel anders dan ik kende. Geen vast programma, de aanwezige psycholoog is alleen aanwezig om te structureren en, als gewenst, met aanvulling uit zijn vakgebied te komen.

In de groep waren al twee mensen aanwezig die ik eerder had meegemaakt. Al snel werd me duidelijk wat er allemaal speelde en waar op dat moment de prioriteit van de groep lag. Eén van de groepsleden was niet op komen dagen omdat het erg slecht met haar ging. Een ander was er niet om medische redenen. De groep is samengesteld uit leden die allemaal in meerdere of mindere mate een slecht perspectief hebben (op één na). Het was me vooraf wel meegedeeld dat er soms heftige zaken gebeuren en besproken worden. We komen eens per maand bij elkaar. Als je in zo’n groep stapt is er wel de voorwaarde dat je je veilig voelt. Het vreemde is, dat ik dat gevoel al snel had. Op de een of andere manier bestaat er kennelijk een soort natuurlijke lotsverbondenheid. Achtergrond en levensvisie spelen geen rol.

Deze voor mij eerste bijeenkomst kwam al snel het onderwerp doodgaan aan de orde en de manier waarop je je ideeën met je naasten communiceert. Al snel werd duidelijk dat een aantal van de groepsleden daarover nauwelijks met derden spreekt. De oorzaak is net als bij het spreken over je ziekte met derden het taboe dat er nog steeds over deze onderwerpen heerst. Er was binnen de groep ook weinig duidelijk over hoe de ene afwezige, waarvan aangenomen werd dat het snel afgelopen zou zijn, hierin staat. Ook kwam aan de orde hoe ieder denkt over zijn eigen begrafenis of crematie. Het lijkt nu ik dit zo opschrijf net of de bijeenkomst toch wel wat naargeestig was, maar dat was nou net juist niet het geval. Ieder weet met de nodige relativiteitszin open en vrijmoedig zonder een negatieve lading te spreken, waarbij humor niet ontbreekt. Ook was duidelijk dat het gesprek geen pose mag zijn om verscholen angsten, onzekerheden, of verdriet te maskeren. Natuurlijk was er verdriet, maar het werd gedeeld, waardoor het draaglijker werd. Die mogelijkheid is in de eigen omgeving veel minder aanwezig. De oorzaak is de welbekende valkuil van de bescherming van je naasten voor leed.

Wat ik als erg prettig heb ervaren is, dat er in de groep een vrouw zit die Kahler heeft. Kahler is het grotere broertje van de ziekte van Waldenström. We hebben buiten de groep nog wat ervaringen uitgewisseld. Zij kende mijn nieuwe hematoloog goed. Het was haar vorige. Ik ben nu alvast wat voorbereid op de eerste ontmoeting met deze arts, waarvan ik nu weet dat die erg veel waarde hecht aan de inbreng van de patiënt, en dat ook leidend laat zijn bij het behandelplan. Ik vind dat prettig en het sluit aan op de handelwijze van mijn vorige arts. Een geruststelling dus.

Afgelopen dinsdag was er weer een bijeenkomst van deze groep. Het stond deze keer in het teken van doodgaan. Wat verwacht was is gebeurd, de dame die er de vorige keer niet was is overleden. We hebben er de nodige aandacht aan besteed. We hebben vervolgens het proces dat naar je eigen dood zal leiden onder de loep genomen, met als houvast dat je verwachte dood binnen een bepaald tijdsbestek zal plaatsvinden. Opvallend was dat ieder er vrij nuchter over kan spreken. Voor sommigen is er een duidelijk perspectief, bij de rest is de nog te leven tijd wat onduidelijker. In mijn geval is dat laatste aan de hand. Volgens de statistiek had ik er al niet meer horen te zijn. Zes jaar overleven staat er gemiddeld voor vanaf het moment dat een bepaalde fase is ingezet. Over dat gemiddelde ben ik al een tijdje heen. Ik ben me er trouwens van bewust dat wanneer de volgende fase zich aandient alles zeer snel kan gaan. Ik heb er geen moeite mee. Klinkt allemaal wat depressievig, maar niets is minder waar. Het is in mijn ogen juist positief om dit soort zaken in perspectief te zien en er niet voor weg te lopen door er maar niet over te spreken. Het geeft ook goed aan dat het bewustzijn niet vertroebeld wordt door allerlei onrealistische zaken die angsten kunnen veroorzaken.

De afgelopen weken heb ik wel een paar koortsaanvallen gehad. Ook vandaag. Steeds blijft het onder de limiet. Ik ga er voorlopig maar van uit dat het niet aan mijn ziekte gerelateerd is. Het is wel wat vervelend, want na zo’n aanval ben ik vooral behoorlijk moe.

Zo eerst maar weer even. Deze maand naar de tandarts en controle bij mijn ‘nieuwe’ hematoloog.

Wordt vervolgd. 

En weer verder.

Al behoorlijk lang heb ik hier niet geschreven. Dat heeft ook redenen. Ik heb er niet zo veel behoefte aan om steeds nadrukkelijk met mijn ziekte bezig te zijn, en er valt eigenlijk nauwelijks iets te melden betreft mijn ziek zijn, vandaar.

Ik ben voor mijn doen behoorlijk lang met vakantie geweest. Er was geen enkele noodzaak om thuis te zijn. Uiteindelijk ben ik toch naar huis gegaan. Er was en is nogal wat te doen aan klusjes aan mijn woonark. Het schilderen is inmiddels klaar. Nu het terras opknappen, maar dat ga ik heel rustig aanpakken.

Het traject bij het Behouden Huys heb ik inmiddels afgerond.  Blijft over een lotgenotengroep. Deze week komen we weer bij elkaar. Meestal is de ziekte niet het onderwerp van gesprek, maar zijn het juist de positieve dingen die je meemaakt die de boventoon voeren. Deze week zal het wat anders zijn denk ik, aangezien één van onze groep aan de verkeerde kant van de streep terecht is gekomen. De kanker is bij haar agressief geworden en er volgt alleen nog palliatieve behandeling. De afgelopen periode hebben we telefonisch en per mail al behoorlijk veel contact gehad over deze trieste ontwikkeling.

Twee weken geleden zou ik naar een reünie gaan, maar of de duvel het erom doet kreeg ik de avond ervoor behoorlijk koorts. Ik moest de volgende dag volledige rust houden. Wel jammer, maar ja dit soort zaken kan gebeuren.

Eind deze maand start ik nog in een andere contactgroep. Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan.

Ik ben trouwens niet van plan me te gaan binden aan deze groep. Ik wil de vrijheid houden om weg te kunnen gaan wanneer ik dat wil. En ja, zodra ik hier klaar ben met mijn klusjes en verplichtingen ben ik weer weg.

In november moet ik helaas thuis zijn, i.v.m. controles in het ziekenhuis. Het enige dat daar vervelend aan is, is dat ik verder ga met een andere arts. Ik hoop dat ik met deze arts een soortgelijke band kan opbouwen als met mijn voorgaande. Realistisch, vertrouwend en vooral pragmatisch. Afwachten dus.

Wordt vervolgd.