Uitslagen.

Het is nu een week geleden dat ik te horen kreeg dat ik het ziekenhuis, als ik het gevoel had dat ik het zelf zou kunnen, mocht verlaten. Het was even een verrassend moment, maar ik besloot toch om naar huis te gaan. Ik kreeg te horen dat het kreatininegehalte in mijn bloed eigenlijk nog te hoog was, maar dat deze waarde nu wel zal blijven dalen. Dit proces zal wel enkele weken duren. In het ziekenhuis kon op dat moment niet meer geboden geworden dan verpleging en veiligheid. Herstel en rust in eigen omgeving is misschien wel zo goed. De week die volgde is met vallen en opstaan gegaan. Er waren momenten waarop ik het minder zag zitten, met name ’s nachts. In het ziekenhuis moest ik ’s nachts er al elk uur uit om te plassen, en kon dan even mijn zinnen verzetten door een praatje te maken met de aanwezige andere wakkere patiënt of personeelslid. Thuis viel dat weg. Nu gaat het slapen iets beter, steeds zo’n twee uren achter elkaar en ben ik ook eerder geneigd om gelijk mijn bed weer op te zoeken. Nu ik zoveel slaap, ook overdag, kom ik er achter hoe moe ik eigenlijk ben. De eerste twee nachten is mijn zoon bij mij gebleven. Ik heb daar veel steun aan gehad.

Woensdag had ik een afspraak bij mijn uroloog om de resultaten tot nu toe door te nemen en te bespreken hoe het verder zal gaan. Ik had er vooraf geen goed gevoel over. Er kwam uit dat de tumoren uit mijn blaas verwijderd zijn, maar dat het wel noodzakelijk was om door te behandelen met chemo-spoelingen. Hopelijk is dat voorlopig afdoende. Ik had hier al rekening mee gehouden. Leuk is anders, maar als het werkt ga ik er voor. Minder aardig was, dat er ook is vast komen te staan dat in mijn rechternier ook kwaadaardige cellen zijn waargenomen, waar iets aan gedaan moet worden. Het kan zijn dat die nier verwijderd moet worden. Vervelend is dat een dergelijke ingreep nu niet mogelijk is, aangezien mijn linkernier niet goed afvoert en de afvoer naar de blaas dichtgedrukt is. Waardoor is nog onbekend. Dit moet eerst uitgezocht en opgelost worden en is cruciaal voor het besluit om de rechternier te gaan behandelen of verwijderen. Dit was wel even een klap. Er is besloten voorlopig even nog geen ct-scan van mijn nieren te maken, aangezien ze te zeer onder druk hebben gestaan. Wel wordt er deze week via een radioactieve scan (DMSA-scan) gepoogd een beeld van het geheel te krijgen en te onderzoeken in hoeverre de rechternier nog ooit normaal zal kunnen functioneren. De eerste optie is nier-besparend ingrijpen, maar onduidelijk is of dat mogelijk is. De week erna ben ik aan de beurt voor een ct-scan. De medicatie tegen blaaskrampen is vervangen door andere medicatie die een “normale” blaasfunctie moet helpen bewerkstellingen. Op de achtergrond houdt een internist een oogje in het zeil, aangezien er nog wel eens iets heel anders aan de hand zou kunnen zijn.

Na afloop van het gesprek met de uroloog, waarbij een oncologisch verpleegkundige aanwezig was, heb ik nog een gesprek gehad met de laatste over de praktische zaken en de emotionele gevolgen die dit “slecht nieuws gesprek” kunnen hebben. Ik was erg stil, maar eigenlijk niet verbaasd over wat ik te horen had gekregen. Buiten het ziekenhuis kwamen er toch wel wat emoties. Ik was blij dat mijn zoon bij dit bezoek aanwezig was, en me steunde op het moment dat het even moeilijk was.

Op dit moment heb ik eigenlijk allen nog last met het plassen en speelt ’s nachts het eerste uur de polyneuropathie enorm op. Dat laatste is waarschijnlijk te wijten aan de medicatie.

Tot zover maar weer even.

Een vervelende wending.

Het is nu 30 juli, en in de afgelopen periode is er nogal wat met me gebeurd. Zaterdag 16 juli kreeg ik ’s nachts enorm last van mijn blaas. Het plassen ging totaal niet meer. Gevolg, de hele nacht niet slapen en op mijn kop gestaan van de pijn in mijn buik om tenslotte op zondagochtend om 7 uur op de eerst hulp van het ziekenhuis te belanden. Daar hebben twee artsen een poging gedaan om het plassen weer mogelijk te maken en eventuele stolsels weg te halen. Dat lukte gedeeltelijk. Besloten werd om me met pijnstillers naar huis te sturen omdat de volgende dag de operatie gepland stond en ik zo mijn spulletjes voor de opname bij elkaar kon zoeken. De maandag was ik al om half zeven in het ziekenhuis en dik een uur later lag ik op de operatietafel. Drie uurtjes later was alles achter de rug en lag ik al weer monter op mijn bed in een zaaltje met nog drie andere mensen. ’s Avonds kwam de uroloog langs en vond dat ik er goed doorheen gekomen was. De tumoren zijn verwijderd, maar…. er was ook iets anders ontdekt. Vanuit één van de urinewegen vanaf de nieren kwam bloed. Dat zou nog onderzocht moeten worden. De dag was verder één groot drama: blaasspoelingen, wat een hel, gedurende de hele dag en aan het eind nog even een chemospoeling. Gelukkig komt aan zoiets ook weer een eind.

De volgende ochtend kreeg ik van de uroloog te horen dat ik naar huis mocht. Ik belde mijn zoon, die me in het begin wat zou helpen. Toen ik weer terug kwam op mijn kamer kreeg ik van de verpleegkundige te horen dat er toch besloten is dat ik nog een nacht extra zou moeten blijven, aangezien mijn nierfuncties niet oké bleken te zijn. Dat was wel even balen. Maar goed, het is niet anders. De volgende dag bleek dat de nierfuncties in plaats van verbeterd, verslechterd waren. Op deze manier kon ik niet naar huis. Besloten werd om nog één nacht te wachten om te zien of er spontaan herstel zou optreden, anders zou een ingreep noodzakelijk zijn. Ook bleek mijn HB enorm te zijn gezakt. Maar ja wat wil je, vanaf eind april permanent hematurie. De ochtend erna bleek dat er geen verbetering, maar verslechtering was, en dus werd er besloten om diezelfde ochtend nog via een operatie onder plaatselijke verdoving stents in de urinewegen tussen nieren en blaas te plaatsen. Na een kwartiertje kwam de uroloog met de mededeling dat hij ging stoppen. Plaatsing op deze manier was niet mogelijk gebleken. Ik kreeg te horen dat dezelfde dag nog, onder narcose, deze ingreep nog eens te wagen. Om vijf uur was ik aan de beurt. Er was ook  geconstateerd dat mijn HB bleef zakken, zodat een bloedtransfusie noodzakelijk was. Aan het eind van de dag was ik aan de beurt, en kwam ik na de operatie ook aan de bloedtransfusie. Op de uitslaapkamer ging het een beetje mis met me. Ik kreeg last van blaaskrampen. De anesthesist besloot om morfine toe te dienen, maar de blaaskrampen bleven terugkomen en  werd er besloten een meer specifieke medicatie toe te dienen. Dat hielp gelukkig.

De volgende dag kreeg ik te horen dat het plaatsen van de stents maar bij één nier was gelukt. Besloten werd om af te wachten of de nierfunctie nu zou verbeteren. Dat gebeurde helaas niet. Het werd alleen maar slechter. Op zondagavond kreeg ik te horen dat het kreatinine in mijn bloed meer dan tien keer de maximale waarde had overstegen en werd besloten om de volgende dag weer te gaan opereren, om een ander soort stent in te brengen. Maandagavond om zeven uur was ik aan de beurt. Ik had te horen gekregen dat als deze poging ook niet zou lukken men mij tijdens de operatie om zou draaien en via de rug een stent in te brengen. Dezelfde avond kreeg ik te horen dat het via de rug gelukt was. Op dinsdag bleek dat het kreatininegehalte gezakt was. Ook mijn HB begon weer lichtjes te stijgen. Nu afwachten of dit zich dit zou doorzetten. Ik moest daarom de rest van de week in het ziekenhuis blijven om de zaak in de gaten te houden. Vandaag was het zo ver dat men het verantwoord vond om mij naar huis te laten gaan, mits er verzorging zou zijn. Mijn zoon is daarom bij mij voor een tijdje. Het zal nog een aantal weken duren voordat het keatinegehalte weer op normaal nivo is en ook zal mijn bloedarmoede dan waarschijnlijk wat afgezakt zijn.

Volgende week volgen de volgende onderzoeken naar mijn nieren en wordt er ook gesproken over het verdere behandelplan van de blaaskanker.

Ik ben wel blij weer thuis te zijn, al weet ik dat de volgende opname waarschijnlijk al weer voor de deur staat. Nu even een paar dagen volledige rust. De drie keer narcose heeft er behoorlijk ingehakt. Gelukkig is de pijn niet constant en goed onder controle te houden met medicatie.

Tsja, zo ga je het ziekenhuis in met de verwachting één of hooguit twee nachtjes te moeten blijven, en is de realiteit dat het bijna twee weken werden, en dat het eind nog lang niet in zicht is. Volgende keer meer.

Op naar de operatie.

De week die volgde op de ct-scan was niet de prettigste week van mijn leven. Mijn darmen waren dusdanig van streek, dat voedsel er de eerste dagen via de ingang, er ook via dezelfde weg weer uitging. Gelukkig ging dat na een week weer over. Het zorgde jammer genoeg wel voor een enorm slap gevoel. Ik heb dan ook nagenoeg de hele periode horizontaal doorgebracht. Wat vervelender is, is dat de hematurie maar niet stopt en dat de bijbehorende bloedarmoede steeds erger wordt.

Woensdag moest ik naar het ziekenhuis om verschillende zaken af te handelen die standaard zijn bij een operatie. Op een te laag HB na is alles oké. De hematurie is wel aanleiding om de geplande operatie wat eerder uit te voeren. Ik ben daar wel blij om. Omdat de operatie naar voor is geschoven word ik wel geopereerd door een andere uroloog. Ik had daar geen bezwaar tegen. Deze uroloog had mij vorig jaar ook al in behandeling, en toen had ik er wel vertrouwen in. Dus een positief gevoel. Nog even een weekje me door de vervelende gevolgen van de hematurie heen worstelen, de operatie, en dan weer op naar een min of meer normaal leven. Vanaf afgelopen woensdag begin ik trouwens wel meer pijn te krijgen met behoorlijke uitschieters, en daar baal ik wel wat van.

Wat heel goed voelt is dat er een groepje mensen ontstaat, dat zich om je bekommert en hulp biedt waar dat nodig is. Voorlopig is die hulp nog niet zo nodig, maar het is een prettig idee dat er, indien nodig, hulp beschikbaar is.

Einde wait-and-see.

We zijn weer een aantal dagen verder, en langzamerhand begint de nieuw ontstane situatie goed tot me door te dringen.

De wait-and-see periode is voorlopig afgesloten. Er gaat ingegrepen worden, al gebeurt dat op een heel andere manier dan die waarop ik me had ingesteld. Mijn hematoloog had me al eens verteld, dat er tijdens het wait-and-see zich iets kan ontwikkelen dat zich buiten het gezichtsveld van de hematologie bevindt, en dat ik daar rekening mee moest houden. Tsja, daarvan heb ik me steeds geprobeerd een beeld te vormen, en kon me eigenlijk niets voorstellen bij die gedachte. Nu er een andere vorm van kanker is vastgesteld verandert er toch veel. De onzekerheid, die ik eigenlijk niet zozeer had, is nu volop aanwezig. Er ontstaat een gevoel van je willen verzetten, terwijl je weet dat er eigenlijk niets is dat je kunt doen. Het vertrouwen in je eigen lijf heeft een behoorlijke knauw gekregen, en dat vertrouwen moet eigenlijk wel weer terug komen. De regie over wat er gaat gebeuren is ook grotendeels weg.

Gister moest ik voor een ct-scan om eventuele bovenliggende zaken op te sporen. Ik had er geen goed gevoel over vooraf. Dit werd ingegeven door de pijntjes die ik maar steeds voel en mijn in snel tempo veranderende conditie. Het ene moment kan ik nog geen honderd meter lopen, de volgende dag loop ik nagenoeg probleemloos 10 kilometer. Ik had daarom besloten om voorlopig maar even niet aan golfwedstrijden mee te doen. Ook heb ik me afgemeld voor het senioren-clubkampioenschap. Ik ervaar dat als een nederlaag, en heb er wel wat moeite mee om dit te accepteren. Maar ja, wel meedoen en dan ontdekken dat je te veel hooi op je vork hebt genomen is natuurlijk ook teleurstellend. De ct-scan duurde veel langer dan vooraf gezegd was. Ook dat was de bevestiging van mijn vervelend gevoel. ’s Avonds ben ik naar Haren, lotgenotengroep, geweest. We hadden besloten wat meer thematisch te werken, n.a.v. zich aandienende situaties. Acceptatie, onzekerheid, vertrouwen in je lijf en omgaan met teleurstelling werden de gespreksonderwerpen. Deze onderwerpen waren eerder al, zij het niet zo specifiek, regelmatig aan de orde geweest. Het zijn onderwerpen, die een belangrijke rol spelen in je leven, maar die vaak ondergesneeuwd raken door de gang van alledag. Duidelijk werd, dat ieder eigenlijk met dezelfde problemen rondloopt, en dat ieder zijn eigen manieren heeft gevonden hoe hiermee om te gaan. Dat daarbij een aantal valkuilen op de loer ligt werd ook duidelijk. Die valkuilen bij jezelf herkennen is vaak niet zo gemakkelijk. Ik heb ze ook. Het niet in acht nemen van pijntjes of niet kunnen vasthouden van lichaamstemperatuur en de oorzaken verdoezelen zijn er voorbeelden van in mijn geval. Aan de andere kant is het ook niet handig om elk pijntje te relateren aan je ziek zijn. Met andere woorden, er ontstaat een onzekerheid, die je niet wilt. Die onzekerheid is vaak voor de buitenwereld niet zichtbaar. Daar iets aan doen is moeilijk. Ook het accepteren van die onzekerheid is lastig. Bij mij is er wel een knop om gegaan. Mijn onzekerheid mag er zijn, is niet vreemd, het mag last veroorzaken en het mag om aandacht vragen. Ooit heb ik besloten om de kanker in mijn lijf niet als mijn vijand, die moet worden bestreden, te beschouwen, maar eerder als een vriend die om aandacht vraagt en die ik ook die aandacht moet geven. In de wait-and-see periode was dit goed te doen. Nu de situatie veranderd is, is mijn houding hierin veranderd. Het is even geen vriend meer, maar dat gaat het wel weer worden, als mijn lijf ophoudt me voor de gek te houden. Dat is dan ook mijn optie , waar ik de komende tijd mee bezig wil zijn. De Klaas die hoofdzakelijk gezond is, en ook wel een beetje ziek, die weer volop geniet van de dingen die kunnen, en niet steeds geconfronteerd wordt met zaken die (even) niet meer gaan moet eigenlijk weer op de voorgrond komen. Ik denk dat me dat gaat lukken, al zal ik wel even door een mand met zure appels heen moeten bijten.

Vannacht ging het niet erg goed. Ik had nogal wat pijn in mijn buik en dat hield me behoorlijk uit de slaap. Gelukkig gaat het nu wat beter, al ben ik wel moe.

Volgende week heb ik nog een aantal afspraken in het ziekenhuis, waarbij de afspraak met de anesthesist de belangrijkste is. Deze zal me tot operabel moeten verklaren. Ik denk dat het wel zal loslopen, maar dan moet de hematurie, het bloedplassen, wel stoppen. Dit vreet energie, en die energie heb ik eigenlijk nodig om goed te herstellen. Afwachten maar.

Via een ander kanaal kwam ik een paar filmpjes tegen, die misschien wel herkenbaar zijn voor mensen die te maken hebben met lymfklierkanker. Voor mij zijn ze dat in ieder geval wel. Ik plaats ze maar even hieronder.

De draad weer oppakken

Goed, ik heb het idee dat ik, na het afgelopen ziekenhuisbezoek, weer op aarde ben geland. Het heeft me geholpen dat ik toch wel een aantal waardevolle, meelevende mensen om me heen heb. Wat me te wachten staat wordt me steeds duidelijker. Met name het contact met een van de lotgenoten heeft veel informatie opgeleverd, zodat ik nu ook beter begrijp wat de verschillende behandelmethoden inhouden. Ik hoorde van mijn uroloog dat bij de operatie de TUR-methode wordt toegepast, wat inhoudt dat de tumoren worden “weg-geschraapt”.  Deze methode wordt meestal toegepast als de tumoren zich niet hebben vastgezet in het spierweefsel, maar in het slijmvlies van de blaas. De opmerking van de uroloog, dat er waarschijnlijk goed te behandelen zou zijn, is me nu wat duidelijker. Dat de behandeling waarschijnlijk een aantal keren herhaald moet worden is me nu ook duidelijk. Het woordje “waarschijnlijk” uit de voorlaatste zin negeer ik dan ook maar. Ik ga er voorlopig van uit dat na de eerste behandeling er kan worden volstaan met een aantal spoelingen. Deze vorm van chemotherapie is direct gericht op de in de blaas aanwezige kwaadaardige cellen. Een pretje is het natuurlijk niet, maar het lijkt me peanuts als ik lees welke andere methoden er, ingeval dat noodzakelijk is, gehanteerd worden.

Wat me verbaast is dat ik nog steeds geen oproep heb gehad voor de ct-scan. Maandag maar even informeren.

Intussen heb ik mijn leventje weer opgepakt. Dat wil zeggen, vrijdagmiddag golfen en ’s avonds uit eten met een aantal oud-collega’s. Zaterdag ’s middags weer wezen golfen. Wat me verraste was, dat er nogal wat mensen op de club op de hoogte waren van mijn huidige situatie, terwijl ik maar in zeer beperkte kring bekend had gemaakt wat er aan de hand was. Men was nogal verbaasd, dat ik al weer op de club verscheen. Tsja, ik ben niet van plan thuis achter de geraniums te gaan zitten. Ik heb trouwens niet eens geraniums.

Toen ik zaterdagmiddag thuis kwam lag er een brief op de mat, met daarin de door mij verzonden verjaardagskaart voor mijn jongste dochter. Wel humoristisch, al was het waarschijnlijk niet als humor bedoeld, en ik beschouw het maar als een vaderdag-cadeautje. 

Volgende week komen mijn oudste dochter en haar kinderen naar Nederland. Ik zie er erg naar uit.

Vanmiddag met wat aardige mensen golfen, donderdag pak ik mijn vrijwilligerswerk weer op, en zo wordt alles weer een beetje zoals het was. Jammer dat de bloedingen weer begonnen zijn, al is het lang niet zo erg als eerder. De HB-waarde is volgens mij ook weer wat hoger, afgaand op minder duizeligheid en vermoeidheid. Slapen gaat gelukkig, zij het met onderbrekingen, goed, en mijn temperatuur is ook weer redelijk stabiel, wat zich vertaalt in weinig nachtelijke transpiratiebaden.

Mijn vakantieplannen heb ik voorlopig maar even in de koelkast gezet. Eerst maar afwachten wat me de komende periode te wachten staat.

Een beetje duidelijkheid

De zaak komt plotseling in een stroomversnelling. Vorige week was ik bij mijn huisarts. Hij stelde vast dat de behandeling tot nu toe geen effect had gehad, maar dat de symptomen alleen maar waren verergerd. Hij controleerde gelijk mijn HB-waarde en zag dat die in een periode van drie weken met dertig procent was gedaald. Ver onder het aanvaardbaar minimum. Hij besloot om meteen contact op te nemen met de uroloog en deze te bewegen om onmiddellijk in actie te komen. De afspraak die op 21 juni stond is verplaatst naar de volgende dag,  8 juni.

De volgende dag zat ik dus bij de uroloog. Gelijk een urine-  en bloedonderzoek gedaan. Er zaten inmiddels bloedstolsels in mijn urine. Advies: zo veel mogelijk drinken. Als het plassen niet meer gaat, meteen langskomen om de blaas te laten spoelen. Gelukkig is het zover niet gekomen. Er werd afgesproken om een cystoscopie te doen en een ct-scan te laten maken. Beide zaken heb ik vorig jaar al eens meegemaakt, dus ik weet wat me te wachten staat. Verder werd me meegedeeld, dat er een verdenking op een blaastumor bestond. De rest van de week was het afwachten geblazen. Zaterdag toch naar de golfbaan geweest en zelfs in een laag tempo een rondje gespeeld. Het ging natuurlijk voor geen meter. Ik had het idee dat ik geen last had van vervelende gedachten, maar kennelijk is er op de achtergrond toch wat onrust aanwezig. De dag ervoor ben ik nog in Groningen geweest en ben daar met mijn eerste lotgenotengroepje wezen lunchen. Eén van hen heeft blaaskanker (in remissie) en ik kreeg behoorlijk wat informatie.

Vandaag, 15 juni was ik aan de beurt voor de cystoscopie. Mijn zoon was mee. Het werd al gelijk duidelijk: er zitten een aantal tumoren in mijn blaas. De bloeding is gelukkig gestopt. Bij het gesprek dat volgde na het onderzoek, waarbij mijn zoon aanwezig kon zijn, kreeg ik te horen dat ik blaaskanker heb, dat nog niet duidelijk is of de tumoren kwaadaardig zijn en dat afhankelijk daarvan en hoe die tumoren zich genesteld hebben er mogelijkheden zijn om curatief te behandelen. En zo niet, dan zie ik wel weer verder. Voorlopig staat er nog een ct-scan op de rol om te zien of er nog andere gekke dingen aan de hand zijn, en heb ik afspraken met anesthesist en de verpleegafdeling en moet ik verschijnen op het medicatiespreekuur. Het normale gedoe dus. Daarna volgt er een operatie en wordt bekend hoe het verder zal gaan.

Tsja, daar sta je dan. Het gesprek met de uroloog hakte er wel even in, maar tijd om het te laten bezinken was er niet meteen. Eerst moest ik nog naar de verschillende afdelingen om afspraken vast te leggen. Daarna kon ik het ziekenhuis uit. We hebben even op een bankje gezeten, en daar kon ik me wel wat overgeven aan de emoties die dit toch met zich meebrengt. Gelukkig sta ik weer met beide benen in de realiteit en besef dat aandacht besteden aan de zaken die kunnen, beter is dan blijven piekeren. Daar dus maar mijn aandacht op richten, en zorgen dat ik conditioneel weer fit wordt. Al met al een bijzondere dag, deze 15^de juni, nota bene de verjaardag van mijn jongste dochter. Daarom heb ik maar een fles wijn open getrokken om dat heuglijke feit te vieren.

Voorlopige tussenstand

Voorlopig even een eerste tussenstand.

Na een paar vervelende dagen met zeurende buikpijn en aanhoudend bloed in mijn urine kon ik vandaag naar de hematoloog/oncoloog. Ze had zich op de hoogte gesteld van de situatie in verband met het bloed in mijn urine. Ze gaf aan dat de laboratoriumuitslagen vooralsnog geen aanwijzingen gaven om te denken aan de invloed van foute bloedcellen op mijn nieren. Ze gaf verder aan dat ik, aangezien ik pas op 21 juni bij de uroloog terecht kan, om morgen de bacteriële infectie via de huisarts te blijven behandelen. Ik moet nu geen infecties hebben. Ze vond het verstandig om niet te dicht bij kinderen met verkoudheid of snotneuzen en dergelijke te komen.

De bloedwaarden waren wel wat gewijzigd. Met name het IgM is twee en een half keer zo hoog dan de maximale standaardwaarde, maar weer wat lager dan twee weken daarvoor,  en het IgG, was ook boven de norm, waardoor het IgA te laag is. De grootte van de witte bloedlichaampjes is kleiner geworden dan ze al waren en werken dus nog iets minder goed. Het totale eiwitgehalte was gelukkig nog wel binnen de norm. Al met al op basis van de cijfertjes nog geen reden om te starten met chemo. Dat de ziekte in beweging is, was nu wel goed zichtbaar, en daarom moet ik over een paar weken weer bloedprikken, waarbij nog wat meer zaken in mijn bloed in kaart gebracht gaan worden. Ook moet ik goed de intensiteit van de polyneuropathie in de gaten houden.

Ik kan mijn eigen dossier van het MCL thuis via de site inzien en, mijn hematoloog heeft de gegevens van mijn bloed- en andere laboratorium-onderzoeken voor mij toegankelijk gemaakt, zodat ik gelijk na een bloedonderzoek bij de uitslagen kan komen. Ze heeft daarbij aangegeven welke cijfertjes voor mij belangrijk zijn, en wanneer er sprake is van een alarmfase. Als er iets goed mis is krijg ik daarvan sowieso bericht. Voorlopig zit ik in de fase geel/oranje, maar ze verwacht dat de zaak weer terug zal gaan naar code geel als mijn urineweg problemen zijn opgelost. Standaard kwam nog de vraag of het wait-and –see beleid geen psychische problemen opleverde. Gelukkig is dat niet het geval.

Opgelucht en eigenlijk wel vrolijk verliet ik het ziekenhuis en ben gelijk doorgereden naar de golfbaan. Heb daar nog een goede ronde gelopen.

Vandaag kreeg ik ook een filmpje van Het Behouden Huys opgestuurd dat ik hier maar even plaats.

Jammer dat het met een van de mensen uit mijn lotgenotengroep niet goed gaat. Het raakt natuurlijk behoorlijk, ondanks dat het er al een tijdje in zat. 

Morgen eerst naar de huisarts en dan weer proberen op een normaal niveau, ondanks de urine- en buikpijn probleempjes, te gaan functioneren.