Eerste week na de vakantie.

Afgelopen dinsdag kwam de lotgenotengroep weer bij elkaar. Eén deelneemster was afwezig. Een vervelende ontsteking na een op het oog onschuldig lijkende ingreep zorgt voor problemen. Ik ga er omwille van de privacy niet verder op in.

Het is de gewoonte om te beginnen met het uitbrengen van een verslagje van wat er de afgelopen periode belangrijk is geweest voor je. Er kwam deze keer naar voren dat twee deelnemers ontdekt hadden dat ze bezig zijn af te bouwen, en dat de doelen die ze zich gesteld hadden wel in een voldoende mate zijn gerealiseerd. De anderen hadden dat nog niet, of in ieder geval niet in die mate. Dat heeft natuurlijk ook te maken met hoe je positie in de ziekte is. Ben je genezen en bezig de schade die het herstel veroorzaakt (klinkt raar maar zo is het wel) weg te werken, ben je in afwachting of de ziekte zich weer gaat openbaren, wat angst en onzekerheid kan veroorzaken, of verkeer je in de afwachtende situatie van wat de ziekte jou verder gaat brengen, wat ook onzekerheid en angsten met zich mee kan brengen. In de laatste categorie ben ik te plaatsen. Ik heb trouwens niet last van angsten, maar wel heb ik het onplezierige gevoel dat ik niet de regie heb over mijn eigen leven in de zin van zoals dat voorheen was. Er kwam ook even een akelig moment van herkenning. Eén van de deelnemers had last gekregen van verschijnselen die verdacht veel lijken op de polyneuropathie zoals die zich bij mij openbaart. Alleen is het bij hem nogal wat heftiger dan bij mij. Ik vond het dan ook naar om te zien dat hij in de pauze moeite had met lopen en het bewaren van zijn evenwicht.

Na de groepsbijeenkomst moet ik altijd weer even op aarde landen. Vaak ga ik op de terugweg naar Leeuwarden via Augustinusga. Even bij het jongste Huismannetje kijken. Het geeft me altijd een heel goed gevoel, maar ja dat kan ook haast niet anders met zo’n vrolijk kereltje.

Thuisgekomen was ik doodop en ben eerst een paar uur gaan slapen.

Woensdag moest ik weer werken, en ik ben er volop tegenaan gegaan. De dingen die ik me voorgenomen had te gaan doen zijn allemaal afgerond. Na het werk was ik wel weer erg moe. Een uurtje slapen deed wonderen. Daarna kwam Kaj langs. In de voorjaarsvakantie gaat Kaj met mij mee naar Oostenrijk. Lijkt me erg leuk.

De donderdag en de vrijdag kabbelden rustig door en nu vrijdagavond ben ik moe. Een uurtje geleden voelde ik me kotsberoerd, misselijk, duizelig, en ik maakte me zorgen. Bah, wat een vervelend gevoel, en het ging ook niet zonder emoties. Gelukkig is het nu weer stabiel, al ben ik nog wel een beetje duizelig. Hopelijk blijft het zo. Morgen ga ik met Fokje golfen, en dan wil ik wel weer wat fitter zijn, dus vanavond maar weer vroeg slapen.